آدم​ها و آدمک​ها

عيسي- مسيح

امام حسین: مردم بنده دنیا هستند ودین شان بازیچه زبانشان شده است . اگر توسط بلای امتحان شوند آن​گاه معلوم خواهد شد که دین​دار واقعی چه اندکند. آری همین آزمون و امتحان است که در آن آدم​ها وآدمک​ها از هم باز شناخته می شود. به راستی که شهادت نمی​تواند زبنده هر نامی باشد. شهید وشهادت با نام مبارک حسین بن علی زیباست، شهيد مرگي است شيک و والا و ارادي خودخواسته. مرگ شیک، هدیه الهی است و هرکس  افتخار آن را ندارد. تاریخ به حسین  افتخار می​کند که درآزمون عقل و عشق ، عشق را بر عقل ترجیج دهد تا شهادت زبنده نام او گردد. عشقی که عقل دوراندیش نیز آن را تحسین می کند . عقل معاش و عقل معطوف به هدف همیشه بیش​تراز یک قدم را نمی بیند؛ تنها عقلِ اشراقيِ که در سرخي و روشنيِ خون زنگار از چهرة برگرفته، بي​آنکه «فريبِ مکر ليل و نهار» در جان روشن​شدة او کارگر باشد، گذشته را مي​بنيد، امروز و فردا و فرداها. حسین شهید می​شود تا جاودانگی خود درتاریخ را جشن بگیرد ولی یزیداست که با شیادی و شکم​بارگی و زن بارگی ننگ تاریخ می​شود. اسارت زن و فرزند حسین اسارت نیست، آزادگی محض است، چشم​های کور ما است که زینب را اسیر می​بیند ورنه  او قهرمانی است که بادرفش آزادگی بربالای قله​ای ایستاده است  و بشر را به آزادگی و آزادی فرا می خواند. تاریخ جولان​گاه امتحان و آزموزن است که تنها آدم​ها می​توانند از این آزمون موفق سر برآورند نه آدمک​ها . مرگ شیک و شهید به راستی زيبنده نام جادوانِ عبدالعلی​مزاری است و شهادت برازنده قامتِ بلند و استوار او . مزاري شهيد است: حضورِمطلق.  اگر کلمه مقدس شهید را کنار نام شیخ آصف قندهاری بگذاریم سستی  نام، پليديِ فکر و پلشتي​رفتار او،  اين زيباترين کلمه را به امر پوچ و مضحک بدل خواهد کرد. به راستی شيخ آصف​را چگونه مي​توان توصيف کرد؟ آيا اين شيخ «شياد شکم​باره و شهوت​ران» که زندگي نحسش را در شیادی و شکم​بارگی و زن بارگی مصرف کرده کلمات​را نجس نمي​کند؟ و یا اگر نام شهید را کنار نام «عبدالکریم خلیلی» بگذاریم خلق از اين ترکیب ناهمگون رنجیده خاطرخواهند شد. خلیلی که مکارانه خود را «سرباز کوچکِ مردم» می​دانست درآخر تمام هستی مردم را دربامیان با 5 میلیون دلار وعده عربستان معامله کرد. ویادر این سفرش به ایران همه حقوق مهاجرین را به بهای اندک به بازار مکاره سياست عرضه کرد. از خلیلی این کار بعید نیست  چون  او یک تاجراست . تاجر عقل معاش می​داند وحساب ریاضی که  دو و دو می شود چهار. او موهای سرش را در حساب بگیر و بستان از دست داده است. خلیلی  وشیخ آصف سخت بیمارند. دیر یا زود فلینگ از این دنیا می بندند ومی روند.  ممکن است چند صباحی را  روی ارابه های قرص  وکپسول سپری کنند ولی سعادت یک مرگ شیک را از دست داده چون آدمک هستند نه یک آدم. مرگ شیک مال آدم​ها هست نه آدم​کها . به نظرمن، در محرم برای  اینکه بیایم بر مظلومیت حسین گریه کنیم باید برای مظلومیت خود بگرييم ، برای مظلومیت انسان گریه کنیم که چگونه این انسان ، خلیفه خدا در زمین ، این قدر پست وذلیل و کور می​شود که دشنه اش را بخون حسین آلوده می کند ؛ از آدم​ها چنین کاری ساخته نیست، مگر اینکه آدمک باشند.