سایتِ جمهوریِ سکوت کارش را آغاز کرد

http://www.urozgan.org/fa/

گذشته ای ناپیدایی ستمدیگانی را که هرگز روايت نشده چگونه مي​توان به دست​ آورد؟ پاسخ تقريبا روشن است: با سفر کردن به جمهوری سکوت. اگر مي​خواهيم اربابِ آينده باشيم و اگر بر آنيم وراي اين وضعيتِ غير اخلاقي و دهشت​ناک گام بگذاريم، بايد آن قدر هنرمند باشيم که گذشته​​ي رخ​داده اما روايت نشده را در خلال سکوت دريابيم. هر انگشتي مي​تواند شمعي باشد براي «گرامي​داشتِ گمشدگانِ تاريخ» و هر ناخن شعله​اي که مي​توان با آن «خراب​آبادِ ستم[9]» را به آتش کشيد و هر کلمه «مسيحايي» که با دمِ حيات​بخشش نسيم بهشتي حيات و حقيقت و جاودانگي را در جان ما مي ​وزد.

به جز بخش های اصلی، بخشی وجود دارد تحت عنوان «هرچه مي​خواهد دلِ تنگت بگوی».  هرچه مي​خواهد دلِ تنگت بگوی، فضايِ تهي و ناب و در واقع «سكوت‏گاه» است براي نفس​کشيدن و براي ترجمة‏ هر آن‏چه از نظر شما سكوت معنا مي‏دهد به «صدا» و به «زبان». اين بخش نه از نظري موضوعي محدوديت دارد و نه از حيث روشي و متدولوژيک. از نظر موضوعي هر کس مي​تواند، خاطره، تحليل، قطعاتِ ادبي، دوبيتي، قصه​هاي عاميانه، دلتنگيِ شان براي دوستان، براي خانواده، غمِ غربت، شور، هيجان، اطلاعاتِ علمي و «هرچه را دلِ تنگش مي​خواهد» در اين بخش از «جمهوريِ سکوت» به يادگار بگذارند. هرچه مي​خواهد دلِ تنگت بگوی» از آنِ همه است، صفحة خالي که شما مي​توانيد رد-​نشان​هاي «گذشته» را حک کنيد، «زبانِ​حال» تان را به «زبانِ قال» برگردانيد و يا تصويرِ «آينده» را به هر رنگ و هر طرح و مساحت و مسافتي که دلِ تان مي​خواهد ترسيم نماييد. رواق منظر چشم ما ساکنان «ارض ملکوت سکوت» آشیانه شماست؛ کرم نموده آثار و دیدگاه های تان را به ما ارسال نمایید که جمهوری سکوت»  خانة شماست.